صفحه اصلی|اخبار|درباره ما|تماس با ما
چهارشنبه ٠١ آذر ١٣٩٦
بافته های پشمی

بافت وسیله با پشم یکی از هنرهای سنتی روستاهای منطقه بشاگرد است. یکی از مهم ترین بافته های پشمی که بافت آن در گذشته رواج داشته و هنوز هم در مناطقی انجام می شود بافت خورجین است. این وسیله قبلا بر روی حیواناتی مانند الاغ قرار می گرفته است و امروزه بیشتر بر روی موتور سیکلت قرار می گیرد.

در حال حاضر خورجین با استفاده از پشم گوسفند و نخ های پشمی رنگ شده بافته می شود. بافت خورجین بر روی دار انجام می شود که عبارت است از 4 میله چوبی که داخل زمین فرو رفته است و یک میله چوبی افقی که در بین میله ها حرکت می کند. جهت بافت ابتدا باید فضای میان این میله ها با پشم بز چله کشی شود. با طناب هایی که در کنار میله های چوبی وجود دارد کار چله کشی را انجام می دهند و نخ ها را می کشند تا چله ها محکم در جای خود قرار گیرند. خورجین بافی دقیقا مانند قالی بافی است که بعد از بافت هر رج با ابزار شانه باید نخ های پشمی را داخل هم منسجم کنند.

هنر بافته های پشمی بین زنان بشاگردی سینه به سینه منتقل شده است. یکی از ویژگی های بارز این هنر این است که برای بافت، خود هنرمندان پشم را توسط ابزاری سنتی به نام جَرَق می ریسند و به نخ تبدیل می کنند. ابتدا مقداری پشم را در یک دست می گیرند و ابزار پشم ریسی را در دست دیگر، و در هر لحظه مقدار کمی از پشم را نازک کرده و به دور دوک پشم ریسی هدایت می کنند و با دست دیگر دوک را می چرخانند تا پشم تابیده شود. زنان بشاگرد به قدری این کار را سریع و با مهارت انجام می دهند که حرکت دست آنان به راحتی دیده نمی شود. در حین کار مرتبا دستی را که پشم را هدایت می کند خیس می کنند تا به خوبی تابیده شود.

خورجین از یک قسمت زیرین و دو بخش رویی کوتاه تر که به قسمت زیرین دوخته شده تشکیل شده است که با این شکل تشکیل دو کیف بزرگ را می دهد که در طرفین حیوان و یا موتورسیکلت قرار می گیرند و می توان وسایلی را داخل آن گذاشته و حمل کرد. روش بافت به این صورت است که بافت از سمت یکی از رویه کیف ها شروع می شود. مقدار لازم از رج ها که بافته شد قسمت زیرین را که یکسره از پشم گوسفند است می بافند. طول مناسب این قسمت که بافته شد در انتها به اندازه قسمت ابتدایی کیف با پشم رنگی بافته می شود تا کل کار قرینه شود. در نهایت کیف ها را روی بخش پشمی زیرین تا می کنند و دو طرف باز آن را با نخ پشمی می دوزند تا شکل کیسه به خود بگیرد.

در کیف ها با بندهایی که به یکدیگر گره می خورند بسته می شود تا در حین حرکت وسایل از داخل آن خارج نشود. خورجین های بزرگ تر که تماما با موی بز بافته می شود برای استفاده بر پشت الاغ است. بافت خورجین از مرحله ی پشم ریسی تا بافت نهایی حدود 10 روز زمان می برد. نقش روی خورجین از ذهن هنرمند روی کیف پشمی بافته می شود.

یکی از بافته های پشمی که برای داخل کپر استفاده می شود کِنیف نام دارد. این وسیله به شکل کیف یا کیسه ای است که داخل آن وسایل می گذارند و آن را به ستون های دیواره کپر آویزان می کنند. بافت کنیف معمولا با پشم بز و گوسفند و کامواهای رنگی انجام می شود و به غیر از استفاده از فضای داخل آن، خاصیت تزیینی برای فضای داخل کپر را دارد. این وسیله دولایه بافته می شود. بخش داخلی آن با نخ های پشمی و قسمت خارجی آن با کامواهای رنگی بافته و نقش انداخته می شود. کِنیف هم مانند خورجین با دار نصب شده بر روی زمین بافته می شود.